3 urte bete dira Errusiak Ukraina inbaditu zuenetik. Hau borroka basati eta bidegabea da. Errusiaren erasoa salatzen dugu eta gatazka eragin duen NATOren espantsionismoa salatzen dugu. Galtzaileak milaka ukrainar eta errusiar dira, hildakoak, zaurituak edo desplazatuak. Irabazleak betikoak dira, Ipar Amerikako, Europako edo Errusiako oligarkiak, euren aberastasunak gerra militarraren berotasunean neurri gabe hazten ikusi dituztenak.
Gerra hau, Gazako genozidioa edo Sudaneko gerra, batzuk aipatzearren, munduan lehiatzen diren potentzia kapitalista handien arteko eztabaida ekonomiko, politiko eta militarraren barruan kokatzen da, hau da, AEB, Txina edo Errusiaren artean. Lehia horrek gero eta indarkeria handiagoa eta armamentismo latzagoa eragiten digu. Testuinguru horretan, Europa esparru politikoan, teknologikoan edo industrialean zokoratzen ari da, eta, Ukrainako gerraren ondorioz bereziki, Europako politikariek AEBekiko duten mendetasuna areagotu egin da.
Gerra are gehiago militarizatzen ari da Europar Batasuna. Brusela militaristagoa bihurtu da: armamentua erosteko inbertsio handiak prestatzen ditu eta estatu kideei presio egiten die gastu militarra % 3ra igotzeko. Baina are gogaikarriagoa da entzutea Mark Ruttek, Washingtonek izendatutako NATOko idazkari nagusi berriak, lotsagabekeria osoz eskatzen diela Europako gobernuei gastu militarra handitzeko, pentsioak, hezkuntza edo osasuna jaistearen kontura. Ez dago soberan hemen gogoratzea Euskal Herriak NATOri EZ bozkatu ziola, 1986ko erreferendumean.
Espero bezala, gerrak eskuin muturreko ideologiak, militarismoa, matxismoa, xenofobia eta neofaxismoa sustatu ditu Europa osoan zehar. Paradoxikoa da ikustea mendebaldea, Afrikan, Ekialde Ertainean edo Europa ekialdean mota guztietako gerrak bultzatu dituena, orain, bere mugak itxi nahi dituela, gerra horiek sortu dituzten etorkineen etorrera saihestezinaren aurrean.
Europar Batasuneko aldaketa erradikal horrek, bere militarizazioaren hazkundeak eta estrategia belizistek isla eta ondorioak dituzte Euskal Herrian, eta horiei aurre egin behar diegu. Enpresaburu batzuk gerra ugari erabiltzen ari dira negozioa egiteko. Azken hamarkadan, industria militarrean diharduten euskal enpresak 70 izatetik 200 izatera igaro dira. Ezin dugu onartu gerra hemen hastea!
Urtarrilean, Zedarriak enpresa-foroak energia nuklearra eta industria militarra garatzearen aldeko apustua egin zuen, inbertsioa erakartzeko. Eta hori guztia gure erakundeen eta gure herriko alderdi politiko batzuen isiltasunaren eta konplizitatearen aurrean gertatu da.
Guk uste dugu Euskal Herriaren eta bertoko industriaren etorkizuna ezin direla heriotzaren, odolaren eta armen gainean eraiki. Beste eredu sozial eta ekonomiko baterantz abiatu behar gara, trantsizio ekosoziala erdigunean jarriko duena, pertsona guztientzako bizitza duinak bermatuko dituena eta planetaren mugak kontuan hartuko dituena. Era berean, zaintza eta zerbitzu publikoak erdigunean jarri behar ditugu, horrela bakarrik lortuko baitugu gizarte justuagoa, kohesionatuagoa eta baketsuagoa.
Gaur, Euskal Herritik, munduko beste leku batzuetatik bezala, argi eta garbi esaten dugu ez dugula nahi:
GERRARIK EZ! GENOZIDIORIK EZ! ARMAMENTISMORIK EZ! GASTU MILITARRARI EZ! BAI GASTU SOZIALARI!
